تبليغاتX
کلبه شعر



























کلبه شعر

بریدم از دل سنگی تو دراین تب و تاب

به این جوانه ی خشکیده و شکسته بتاب

برای آنکه بمانی همیشه توی دلم

گرفته ام گل سرخ لب تورا در قاب

تو آن ستاره ی دنباله دار خوش یمنی

من آرزوی محالات بچه ای در خواب

میان بود و نبودت دچار شک شده دل

شدی درون بیابان من شبیه سراب

نگاه قهوه ی چشمم نمیکنی حتی

شدم میان وجود تو گونه ای کمیاب

ز زیر کاه بودن گذشته آب شما

به پیش حادثه کوهم تو کاه زیر آب

شب مرا که دوباره پراز ستاره شده

برای بودن با آن یکی...نکن تو خراب

مراتو " میخواهی" ؟؟!!بگو دوباره که تا...

و با سکوت تو ماند پرسشی بدون جواب 

نوشته شده در جمعه 1390/11/07ساعت 21:26 توسط علی میرزایی| |

آرامش مرداب تو نیلوفری است

وقتی که لیمیت باورت برتری است

بی کس نشدی وگرنه میدانستی

معنای غم یتیم بی مادری است

نوشته شده در پنجشنبه 1390/10/29ساعت 2:29 توسط علی میرزایی| |

وقتی که حقایق ازجلوهم مات است

 اصرار  برای  زندگی  افراط  است

درداخل تقویم ورق خورده دل

عشق همه در ستون تعطیلات است

 

در ذهن درخت بیدمان جا شده ای

یک سنگ سرراه دل ما شده ای

تهدید بزرگ زندگی هستی تو

ای عشق سری میان سرها شده ای

 

بادیدن تو دوباره دل وا رفته

یکروزه مسیر پرخطر رارفته

اعلام شدآماردل من:صددرـ

صدتورم عشق تو بالا رفته

نوشته شده در پنجشنبه 1390/10/29ساعت 2:26 توسط علی میرزایی| |

چشمانت را نبند

بگذار

پنجره ای رو به زندگی

به رویم باز باشد

 

۲

حاصلضرب چشمان تو

درمن

برابر است با:

لیمیت پیوستگی مادر بینهایت مثبت

نوشته شده در پنجشنبه 1390/10/29ساعت 2:16 توسط علی میرزایی| |

چشم تو شکسته چوبه ی دارم را

خوابانده دل تو عقل بیدارم را

با بوسه ی خود نوشته ای بر لب من

معنای جدید دوستت دارم را

نوشته شده در چهارشنبه 1390/08/18ساعت 15:27 توسط علی میرزایی| |

من بی تو...نمی شود به قرآن هرگز

دور از تو من و وجود آسان...؟! هرگز

ای نظم تمام زندگی دل بی تو

یک لحظه نگیرد سروسامان هرگز

نوشته شده در شنبه 1390/06/05ساعت 17:5 توسط علی میرزایی| |

توضیح:به دلیل رعایت وزن حرف "ر" در کلمه "اثر" در مصرع آخر ساکن خوانده شود

دزدی شده از وجود و آب و گل من

برده دل و دین و غم شده حاصل من

دیروز در انگشت نگاری دلم پیدا شد

جای اثرانگشت تو روی دل من

نوشته شده در شنبه 1390/06/05ساعت 16:58 توسط علی میرزایی| |

این شعر رو تقدیم میکنم به اسمای عزیزم

این عشق شده تمام دارایی من

بر هم زده آرامش دریایی من

از بخت بدم ماهی تنهایی تو

 افتاده درون  تور تنهایی من

 

خانومه...اجازه لحظه ای هم...گم شو

از عشق تو مردم...به جهنم گم شو

 چند ماه گذشتو آخرش برگشتی

حالا که تورا نمی شناسم گم شو 

نوشته شده در سه شنبه 1390/05/04ساعت 4:6 توسط علی میرزایی| |

هر ساله مثال گردبادی هستند

دارای  توقع   زیادی   هستند

با این تورم  و گرانی  آقا

در فکر جهاد اقتصادی هستند

نوشته شده در یکشنبه 1390/01/28ساعت 0:8 توسط علی میرزایی| |

بر سینه ی من حک شده این دلتنگی

پوسیدم و با شما ندارم جنگی

آنان که مرا سنگ زدند میخوانند

با اشک فقط نام مرا بر سنگی

نوشته شده در دوشنبه 1390/01/01ساعت 1:22 توسط علی میرزایی| |

نوروز

 یادگار دین زرتشت

مهر کوروش

جام جمشید

 تیر آرش

خون سهراب

 رخش رستم

 و عشق بابک بر شما دوستان آریایی غیور مبارک باد

عید همتون مبارک دوستای عزیزم

نوشته شده در دوشنبه 1390/01/01ساعت 0:40 توسط علی میرزایی| |

                                                   در ذهن زمانه گرچه رویایی تو

                                             انگیزه ی  انتظار   فردایی تو

                                             با این همه" آقا خودمانیم" هرروز

                                            ما هم دلمان خوش است می آیی تو

 

                                       این قوم وقبیله را خودت آدم کن

                                      اسباب و اثاث ظلمشان را جم کن

                                      این عده شبیه سنگ پا قزوینند

                                    یک جمعه بیا و رویشان را کم کن

نوشته شده در شنبه 1389/12/28ساعت 19:24 توسط علی میرزایی| |

  آزادی از این چوبه ی دارش پیداست

  از این گله های بی شمارش پیداست

  از سرخی مشت بسته ام فهمیدم

  "سالی که نکوست از بهارش پیداست"

                                                                                           

                                                                                                       

  عمریست به نام مصلحت خوار شدیم

  سر خورده و افسرده و  بیمار شدیم 

   وقتی که نظر از من وتو می دزدند

  یعنی  همگی  دوباره  انکار  شدیم 

  آخر ساله و یکبار دیگه:                                                   

   تا کی دل پر سکوت مصرف بکنیم 

    در باور خود غصه و غم صف بکنیم 

  این حرف و حدیث خنده دارد به خدا 

   کو  کار  که ما که  مضاعف بکنیم؟؟؟؟؟     

نوشته شده در شنبه 1389/12/28ساعت 19:20 توسط علی میرزایی| |

رفتی و در این حال و هوا کم داریم

در لحظه ی تحویل... تو را کم داریم

عید آمد و امسال عزیزم بی تو

یک سین به روی سفره ما کم داریم

 
madar[1].jpg

  

از بدو تولدم تو یارم بودی

رنجور شدی و افتخارم بودی

تا لحظه ی پرواز دلم مادر جان

من شاخه ی گل بودم و خارم بودی

 

بعد از تو مصیبت و غم وغم بسیار

آتش زده بر جان ودلم این اخبار

این گونه که با خاطره ات تنهایم

از حال دلم خبر نداری انگار

 

از دست نفس های دلم بیزارم

دور از تو وچشمان تو من می بارم

مانند سیاهی شبی در پاییز

یک بغض غریبی به گلو من دارم 

نوشته شده در شنبه 1389/12/28ساعت 11:54 توسط علی میرزایی| |

با هلهله ای پنیر و نان را بردند

غوغا شد و از دلم توان را بردند

از این در و همسایه شنیدم دیشب

 آیینه  و  شمعدا نتان را بردند

 

این طایفه حس گریه هاشان کوفی ست

این  تکیه و ماتم خیابان کوفی ست

آقا تو توجهی نکن این ده شب

آداب عزای تو به قرآن کوفی ست

نوشته شده در شنبه 1389/12/21ساعت 21:58 توسط علی میرزایی| |

در علقمه کار حیرت انگیزی کرد

وقتی عطش سه ساله سرریزی کرد

با مشک پراز خجالتش بر می گشت

آن لحظه که آب آبرو ریزی کرد

نوشته شده در جمعه 1389/11/29ساعت 20:27 توسط علی میرزایی| |

                                    روی وطنم سفید باید می شد

                                    درد دل من شدید باید می شد 

                                    من راحتی و زندگی و آرامش

                                   یعنی که پدر شهید باید می شد

 

                                 با یاد بهشت خوشه ای گندم شد

                                قربانی  زنده   ماندن    مردم  شد

                                او رفت  که آبروی ما را بخرد

                              در گرد و غبار جبهه نامش گم شد

 

                                موجی شده این رباعی ام کم دارد

                                می گرید   اگر  که   قافیه   بگذارد

                               از بس که از این جبهه نوشتم دیگر

                               خمپاره به روی کاغذم می بارد

 

                               از غربت چفیه ها خبر می آمد

                               با رفتنشان حوصله سر می آمد

                              در باغچه ها به جای روییدن گل

                               از عمق زمین جنازه در می آمد

نوشته شده در سه شنبه 1389/07/06ساعت 19:57 توسط علی میرزایی| |

                             بیماری  و  مشکل  روانی  داری

                              در سر  تو  جنون  ناگهانی  داری       

                             اینها همه حرف است به قرآن مجید

                             تو عقده ی  شهرت جهانی داری

 

                                    با آن همه حرف پوچ و بی پروایت

                                    در خاک شده  حرمت   امریکا یت

                                    کشتی به گل نشسته در ساحل شب

                                     بیزارم از انجیل تو و عیسایت

 

                                  سوزانده خدا را آتش شعله ورت

                                  روشن نشود چراغ این دردسرت

                                   حیوان صفت  پلید  انشا ءالله

                                  قرآن بزند به سینه ی آن کمرت

 

                                  با این عملت گوش جهان کر کردی

                                  احساس  زمانه را مکدر کردی

                                  روحانی  بی روح  حواست باشد

                                   پا  را ز گلیم  خود  بلند تر  کردی

                                  

 

                                   

 

                                          

نوشته شده در دوشنبه 1389/06/22ساعت 21:23 توسط علی میرزایی| |

تقدیم به مادر عزیزم

                                      رفتی و برایم شب تاری مانده

                                از نام شریفت افتخاری مانده

                                 یک عکس بزرگوساده حالایک عمر

                                در گوشه ی خانه یادگاری مانده

نوشته شده در چهارشنبه 1389/06/17ساعت 3:52 توسط علی میرزایی| |

                 

 

تقدیم به امام حسین

                  در علقمه تصویر تو مات است حسین

                  عباس تو کشتی نجات است حسین

                   لبهای  عطشناک  تو  تا  آخر  عمر

                   حیثیت دجله و فرات است حسیبن

نوشته شده در یکشنبه 1389/06/14ساعت 3:56 توسط علی میرزایی| |

  

یادتان در خاکریز سینه ها جا می شود کم کم

و میریزد به جوی عشق ودریا می شود کم کم

 

پلاک و چفیه و پوتین و یک عکس از

تو و حرف های ناگفته که آیا می شود کم کم...؟

 

یتیمی در سکوت درس بابا آب را ...دیگر

برای دختری شش ساله معنا می شود کم کم

 

و لعنت می فرستم بر دل هر جبهه و جنگی

که این گونه زنی با غصه تنها می شود کم کم

 

واما این چفیه یادگاری شما حالا

مدی بر گردن دختر پسرها می شود کم کم

 

ندادند جز نگاه جنگتان چیزی نشان ما

فقط سر بسته گفتند:عدل بر پا می شود کم کم

 

غم دیروزتان هم مثل آهوی گریزانی

برای گرگهای درلباس میش فردامی شود کم کم

 

درست است راه را کج رفته ای سی سال

 اگرچه دست تو خالیست اما می شود کم کم...

نوشته شده در جمعه 1389/06/05ساعت 18:56 توسط علی میرزایی| |

      تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد                                     

 با سنگ صدای شیشه در می آید

  احساس تو از كليشه در مي آيد

    انقدر  منم  منم  نكن  بيهوده

   دندان خودت ز ريشه در مي آيد

 رباعي بالا با تاثير پذيري از يك رباعي از محمد رضا مختارنژاد مي باشد 

 

     هي تهمت بيهوده نزن كاري كن

     از  حال بدم خودت پرستاري كن

  با اين همه جرم وجاني واخراجي

  اي عشق  بيا و  آبرو داري  كن

 تقديم به بروجرد عزيز

     هر چند كه بي بال و پر و بي جاني

    همچون نفس روح سحر مي ماني

 در  خاتمه ي حرف  دلم  مي گويم 

 حيثيت   غرب   كشور  ايراني

اين رباعي را با توجه به اين كه لرستان استان محرومي مي باشد و بروجرد نيز از اين قاعده مستثني نيست به شهرم (بروجرد)تقديم كردم

 يك تكه بهشت با تو تناسب دارد

 بر خاك تو هر كسي تعصب دارد

 با اين همه فرهنگ و هنر در خاكت

 محرومیتت ولی تعجب دارد

 

     وا مي شود از آن طرف اين پرده

    دروازه ي  اين  مثلث  گسترده 

   از وسوسه انگيزيتان شيطان هم

   در پيش شما خلاصه كم آورده

 

    بيهوده خودش را به تكاپو زده است

    بر قلب پر از بهانه چاقو زده است

    از بس كه دغل بازي و بازم شيطان

   در پيش من وتو خسته زانو زده است

 

                    

نوشته شده در دوشنبه 1389/06/01ساعت 16:37 توسط علی میرزایی| |

                  

                                      تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد  

                                    آزادی از این چوبه ی دارش پیداست 

                                    از این گله های بی شمارش پیداست 

                                     از سرخی مشت بسته ام فهمیدم 

                                   سالی که نکوست از بهارش پیداست 

                                                                                

                                  عمریست به نام مصلحت خار شدیم

                                  سر خورده و افسرده و  بیمار شدیم 

                                   وقتی که نظر از من وتو می دزدند

                                   یعنی  همگی  دوباره  انکار  شدیم 

                                                     

                                 تا کی دل پر سکوت مصرف بکنیم 

                                در باور خود غصه و غم صف بکنیم 

                               این حرف و حدیث خنده دارد به خدا 

                                کو  کار  که ما که  مضاعف بکنیم؟؟؟؟؟     

نوشته شده در پنجشنبه 1389/05/21ساعت 15:23 توسط علی میرزایی| |

 گرچه سپاهان بهشت روی زمین است

لیک نیارزد به یک بهار بروجرد


ادامه مطلب
نوشته شده در پنجشنبه 1389/05/21ساعت 15:17 توسط علی میرزایی| |

ای چهره ی تو شبیه یک نقاشی                                          

 انگشت نمای این و آن میباشی

 با این همه حرف ناخردمندانه

  داری سر زخم من نمک میپاشی

                                        تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری هفتم www.pichak.net كليك كنيد            

   از کلبه ی متروک دلم بیزاری

 از من تو بگو چه ها شکایت داری

  سرمای نگاه تو به چشمم فهماند 

 دیگر به تو من نمی رسم انگاری

                                                        تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد

     در جنگل غم دو شیر ناآرامیم

   ما عامل بر هم کنش اجسامیم

  هرجا بروی دوباره بر خواهی گشت

 ثابت شده ما دو قطب ناهمنامیم

                                                      

از  حس  درخت  بیدمان  بیزارم

  دست ازتونمی شودکه من بردارم 

  از بس که تورا ندیده ام خانومم

  بی قصه هزارویک شب است بیدارم

 تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد

    سنگینی انکار توهم در من  

 احساس سیاه حرف مردم در من

 پایان رمان تلخ من این بوده 

  لبخند تو وسو ء تفاهم درمن 

  تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد

                                          

  چون کوزه ی ناچیز سفالی شده ای

  بازیچه ی دست این اهالی شده ای                                   

   از عشوه و ناز وقهرتان معلوم است 

 سردرگم یک عشق خیالی شده ای 

 تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد

       از عمق نگاهتان غزل می چینم

    در مذهب عشقتان ولی بی دینم

      صد بار درون دل خود می میرم

      وقتی که تو را با پسری می بینم

  تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد                                                         

   صد حنجره پاره کرده ام در قلبت

  تا عمر دوباره کرده ام درقلبت

 در عقد قرارداد این دل عمری

  یک خانه اجاره کرده ام در قلبت

    تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد                                             

 خانومه...اجازه لحظه ای هم...گم شو!

  از عشق تو مردم... به جهنم گم شو

 چند ماه گذشت و آخرش برگشتی

  حالا که تو را نمی شناسم گم شو

 تصاوير جديد زيباسازی وبلاگ , سايت پيچك » بخش تصاوير زيباسازی » سری چهارم www.pichak.net كليك كنيد

 در حافظه رویای خودش را دارد

  خشکیده و دریای خودش را دارد

 با سهم شما چکار دارد مردم

   عاشق شده دنیای خودش را دارد

 

   من قاتل چشمان تو هستم بانو

    با هر نفست ولی شکستم بانو

  من شورشی عشق تو هستم امسال

    یعنی که تو را نمی پرستم بانو

 

  مجنون شده ام روح زمینی دارم

    خشکیدم و حس آتشینی دارم

 از بس که سر راه تو این قلب شکست

    احساس بدی از دل چینی دارم 

نوشته شده در چهارشنبه 1389/05/20ساعت 1:39 توسط علی میرزایی| |

 

 

                         

 

                                         

 

                                            دلگیرنشو که ناگهان می افتیم

                                            شعبان که شود به یادتان می افتیم

                                            وقتی که درون مشکلی می غلتیم

                                             بی فاصله یاد جمکران می افتیم

 

                                            از منتظری به راهتان من سیرم 

                                            از دست همین فاصله ها دلگیرم 

                                            آقای گلم بدون تو با این وضع 

                                             آخر  ز غم  ندیدنت  می  میرم 

 

                                             چون سایه به دنبال تو هستی همه 

                                             ما زیر پر و بال تو هستیم همه 

                                             بی خاطره و یاد تو اینجا عمریست

                                             ما بی خبر از حال تو هستیم همه 

 

                                             هر چند که منتظر نشستیم آقا

                                             با کوفه در ارتباط هستیم آقا 

                                             آنقدر نیامدی که عالم فهمید 

                                             ما قول قرارمان  شکستیم آقا 

 

                                              هر چند به هر نگاه تو دل بستیم 

                                             رودیم و به دریای تو ما پیوستیم 

                                              با این همه دزدی و دغل بازیها

                                              جان خودمان به یادت آقا هستیم

 

                                               با کوفه تعهد شکستن بستیم

                                               پیمان وفای کعبه را بشکستیم

                                              با این همه بی توجهی آقا جان

                                               ما آخر خط بی مرام هستیم

 

                                            چشمان تو آیه آیه تعبیر خداست

                                             جذر غم تو فراتر از آینه هاست

                                             ای حادثه ی شکفتن غنچه ی عشق

                                             اشک شب جمعه ات ز کوتاهی ماست

 

                                    بی جلوه ی رخسارشما کم دارد                           

                                         انگیزه ی انتظار  ما  کم دارد

                                        دور از کرم و عدالتت آقا جان 

                                        این اصل ولایت خدا کم دارد


                                 


                               

                            

نوشته شده در چهارشنبه 1389/05/20ساعت 1:23 توسط علی میرزایی| |

Design By : Night Melody